Σφουγγάτο Αγίου Γεωργίου: Ποιός ο μύθος πίσω από την ονομασία;
Όταν κάποια παιδάκια παίζαν έξω από την εκκλησία του Αγίου εκει στην Λήδα, νομίζω κερδίζαν κάποια συγκεκριμένα. Ένα παιδάκι το οποίο ήταν φαίνεται και πιο αδύνατο, δεν είχε αυτή την δυνατότητα να κερδίσει και έμενε παραπονούμενο και μειονεκτικο, οπότε δεν είχε άλλη λύση. Και παρακάλεσε τον Άγιο Γιώργη και του λέει άγιο Γιώργη σε παρακαλώ βοήθησέ με να νικήσω και εγώ, έστω σε ένα άθλημα. Τότε τα παιχνίδια των παιδιών ήταν αυτά που ίσως οι μεγαλύτεροι θα θυμούνται. Το να ρίχνουν σφαίρα, να ρίχνουν βέλη, να πετούν πέτρες, ποιος θα πάει πιο μακριά με τους βόλους με την Τσιλίκα και ούτω καθεξής. Οπότε αυτό το οποίο είχε το παιδί δεν είχε χρήματα να δώσει. Φυσικά ήταν το φαγητό το οποίο θα του προσφέρει η μάνα του να φάει για μεσημεριανό ή για βραδινό. Οπότε ήξερε φαίνεται εκείνη την ημέρα τη μαμά του του ετοίμαζε σφουγγάτο. Και λέει στον Άγιο άγιε δεν θα το φάω το φαγητό μου, το σφουγγάτο, θα σου φέρω, του λέει ένα σφουγγάτο. Γιατι αυτό είχε παιδάκι. Και πράγματι, με το που έκανε αυτό το τάμα του, την προσευχή, μάλλον αυτή προς τον Άγιο κέρδισε στο άθλημα αυτό το παιχνίδι, αυτό που έπαιζε και χάρηκε τόσο πολύ ώστε έτρεξε στο σπίτι. Βρήκε πράγματι το σφουγγάτο που το έκανε η μαμα του ή το ζητήσει. Δεν θυμάμαι το περιστατικό ακριβώς το πήρε και το πήγε στον Άγιο Γεώργιο. Και το άφησε μπροστά στην εικόνα. Το μικρό παιδάκι ήταν αγνό, καθαρό, απλό. Έτσι πιστευε ότι ο Άγιος Γεώργιος το δέχτηκε, το δεχόταν και προφανώς ότι θα το έτρωγε κιόλας. Αλλά για καλή τύχη κάποιων περαστικών μάλιστα θαλασσινών. Πέρασε εκείνη την ώρα να προσκυνήσουν από την Εκκλησία του Αγίου, γιατί τον τιμούσαν τον Άγιο. Και με το που μπήκαν μέσα βλέπουν το σφουγγάτο αχνιστό, ζεστό, ζεστό και λενε ποιος εφερε το σφουγγάτο στον Αγιο προφανώς μας περιμέναν να το φάμε πεινασμένοι, όπως ήταν, λένε τωρα ο Άγιος Γιώργης. Τρώει σφουγγάτο ή έχει ανάγκη από σφουγγάτο άραγε για μας ειναι να το πάρουμε να το φαμε Το πηραν λοιπόν το φαγανε Αλλά να όμως που όταν πήγαν να βγουν έξω από την Εκκλησία μου άγιος, τους κόλλησε, τους καθήλωσε και δεν μπορούσαν να δρασκελίσουν το κατώφλι, να περάσουν έξω από την εκκλησία και έμειναν εκεί προς τα πίσω. Έκαναν προς τα μπροστά να βγουν έξω. Δεν μπορούσαν. Οπότε άρχισαν και αυτοί τα παρακάλια, τις προσευχές. Άγιε Γεώργιε, Γεώργιε, Τίποτα Άγιε Γεώργιε θα σε φέρω ένα δοχείο λάδι τίποτα πάλι. Θα σου φέρω μια λαμπάδα, τίποτα πάλι δύο δοχεία λάδι. Λοιπόν. Αφού υποσχέθηκαν δύο τρία δοχεία λάδι, τελικά ξεκόλλησαν. Μόλις ξεκόλλησαν, βγήκαν έξω από την εκκλησία. Λίγο απομακρύνθηκαν, ένιωσαν ίσως έτσι νόμιζα. Ασφάλεια λένε χαριτολογώντας Άγιοι γεωργιε ακριβά τα πουλας τα σφουγγάτα σου λοιπόν. Αυτό λοιπόν το σφουγγάτο αποτελείται από κρεμμυδάκια φρέσκα. Από αυγά λοιπόν, τα οποία το τσιγαρίζουμε τα κρεμμύδια να μαραθούν, ρίχνω και τα αυγά, το αλάτι, λίγο τυρί και μυρωδικά μέσα. Τα ανακατεύουν και τα στρώνουμε συνήθως για πρακτικούς λόγους σε μια λαμαρίνα, σε ένα ταψί και μετά κόβουμε κομμάτια και τους σερβίρουμε. Και τρώγεται ζεστό, όχι κρύο. Αυτό είναι αυτή η ιστορία του σφουγγάτο του Αγίου Γεωργίου. Εν ολίγοις.